Jubileum, Ik heb vandaag een jubileum.

Ik heb vandaag een jubileum. Meestal zijn die wel een feestje waard.
Maar deze???????? Ik zit dus vandaag precies een jaar in de ziektewet. Ik ben dus al een jaar ziek.
Wat lijkt en is dat al weer lang. Maar als ik dan kijk hoe het de laatste dagen weer gaat, stijgende lijn hoor.
Mijn zwakste punt is niet die kanker of de dingen waar ik nog last van heb na de laatste chemo.
Nee het zwakke punt in mijn lijf is gewoon mijn rug. Mijn ziek zijn begon met pijn in mijn rug en die rug is het laatste jaar nogal veranderd. En mijn nieuwe kortere rug heeft een gebruiksaanwijzing.
Het jammere is dat ik die niet gekregen heb, ik moet het uit zien te vogelen wat en hoe ik kan. Gelukkig wel met de fysiotherapeut. Maar de laatste dagen gaat het lekker.

Vandaag eindelijk begonnen met het uitvoeren van een voornemen om elke dag te gaan wandelen. Dus 20 minuten gewandeld hier in de buurt. Wel met de krukken en in de buurt gebleven maar het viel niet tegen. Van de zomer was het mobiliseren veel makkelijker. Je loopt veel makkelijker naar buiten, een blokje om. Nu moest ik me er echt toe gaan zetten, brrrr het ziet er telkens zo koud uit.
Dat is trouwens ook nog een punt zeg, kou en een kale kop. Zelfs binnen voel je elk tochje als en koude wind om je hoofd blazen. Gelukkig heb ik al die doeken nog die ik in het begin gekocht heb, en die draag ik in huis maar als mutsje. Lekker warm. Als ik wegga doe ik altijd de pruik op. Maar doordat ik nu binnen ook altijd wat op mijn hoofd heb zat ik laatst bijna al in de auto voordat ik doorhad dat ik m’n haar vergeten was. Oepsie.

Maar een jaar ziek. IK voel me helemaal geen zieke. IK heb wel het en en ander meegemaakt, veel geleerd als patient en als degene die verzorgd moest worden. En door mijn aard en het leven heb ik geleerd niet te veel je vertrouwen op mensen te stellen, maar sinds ik geloof stel ik mijn vertrouwen op God. En wat gebeurde er tijdens mijn ziekte. Ik werd volkomen afhankelijk van de zorg van anderen, en wat is hier grandioos in voorzien. 4 maanden was hier altijd hulp waardoor ik thuis kon blijven.
Vrienden, mensen uit onze kerk en buurtgenoten hielpen waar nodig was. En dan nog al die kaarten en e-mails en het niet zien of meetbare gebed van velen.
Ik heb zo mijn vertrouwen in anderen moeten stellen en alles over moeten geven en me laten verzorgen. En ik heb zoveel liefde mogen ontvangen. Wonderlijk hoe alles zo verloopt. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat en wat ik later met dit alles verder doe.

Gods zegene aan jou, lezer van dit verhaal.
Ineke