Vandaag is het grote woord gevallen, Nu vandaag is het grote woord gevallen. ONTSLAG aan het einde van de week

Op 8 oktober geschreven.

Nu vandaag is het grote woord gevallen. ONTSLAG aan het einde van de week, wanneer er geen koorts bijkomt. Maar ze noemen alles boven 37.5 al koorts. En laat ik daar nu net de hele dag al boven zitten. Maar geen 38. Morgen maar eens bekijken wat er aan gedaan wordt. Misschien nog wat extra kweekjes of zo, zijn ze hier erg goed in.
Maar ik zing de hele tijd in mezelf, ik ga met ontslahag, tralalala enz.
Maar juist het zitten op zo’n kamer leek me een straf en dat is zo meegevallen. Komt misschien ook door de chemo die toch een behoorlijke impact heeft.
Net al het avondeten weer uitgespuugd, weer die chemo, ik dacht dat het over was dus ik had er geen medicijnen voor gevraagd. De volgende keer dat ik hiermee stop is als ik naar huis kan. Kom op met die spuit.
Maar het alleen maar op 1 kamer moeten blijven. Het is juist geen straf geweest maar een rustpunt. Je hoeft je nooit beter voor te doen. Ik verveel me hier eigenlijk nooit, ook al heb ik op veel momenten niets gedaan. Weinig gelezen hoor van al die boeken die ik had meegenomen. Ik was bang dat ik de kinderen zou missen en dat Nico het niet zou lukken 3 weken met hen. Maar alhoewel ik het heerlijk vind om ze geregeld te zien, heb ze niet gemist, en heb er alle vertrouwen in dat het thuis goed gaat. Zelfs de tv heb ik hier niet aangesloten, ik bekijk per dag of ik hem nodig heb.
Ook leek het mij moeilijk om deze kamer met iemand te moeten delen. Dat heb ik dus van woensdag tot zondag gedaan. Met een jonge vrouw die door haar bloedziekte erg gehandicapt was geworden. Ze kon slecht praten, nauwelijks lopen en door een verlamde rechter arm niet voor zich zelf te kunnen zorgen. Verder was ze door het vele prednison gebruik de hele dag bezig met eten en snoepen. Lijkt niet zo leuk als je er tegenover moet liggen, maar schijn bedriegt. Ze lachte daarentegen graag, was altijd goedgehumeurd haar bezoek was heel gezellig en we hadden het voor die tijd prima met elkaar. Alleen de kamers zijn dan wel erg klein.

Door dit alles kan ik echt concluderen dat ik gedragen wordt in Gods hand.

Dag lieve mensen
Gods zegen en tot mails, hoors of ziens
Ineke