De tijd vliegt, En nu is het alweer september

En nu is het alweer september. En het maakt niet uit of je ziek of gezond bent hoor,de tijd vliegt voorbij. Vanavond zijn we met z’n allen uit eten geweest, pannenkoeken in Maurik. En meestal als we pannenkoeken eten is Danielle er, en zo ook deze keer. Gezellig het einde van de vakantie gevierd (door sommigen betreurd) en geklonken op het nieuwe schooljaar. We hebben ons de pannenkoeken goed laten smaken, het was een buffet, en lieten ons niet hinderen dat de familie Verbruggen precies naast ons kwam zitten.(grapje)
Gisteren ben ik ook al uit eten geweest. Grieks, en het was lekker zeg. En gezellig, nu met Pauline. Lekker gegeten en uren nagekletst bij de koffie. Was leuk hoor jonge grote zus. Over een half jaar zijn we tweelingzusjes, dan heb ik haar stamcellen. Ik hoop dat ze extra grote maakt dat scheelt mischien weer een paar centimeter.
Na de stamceltransplantatie mag ik voorlopig niet uit eten, dus nu neem ik het er nog van. Dat zei de weegschaal trouwens ook al. Maar in het ziekenhuis probeer ik niet te snoepen, ik neem het niet mee en kan het zelf ook niet halen, dus als een slanke den kom ik dan thuis.

Maar het is deze maand dat het allemaal gaat gebeuren. Gek hé dan werk je in een ziekenhuis en heb ik geen idee wat ik dan voor kleding mee moet nemen. Voel ik me niet lekker dan? Pyama’s aan of gewoon makkelijke kleding. Waar je je al niet mee bezig moet houden? Boeken verzamelen om te lezen. Maar alles hangt zo samen met hoe ik me voel. Hoe zal ik me voelen? Laatst bedacht ik me dat ik me zo alleen zou voelen en wel omdat ik nu overdag alleen zou zijn. Hoezo alleen? Nou dat zit zo, de tijd dat het niet zo goed met me ging en ik hulp nodig had, was er altijd iemand bij me overdag. Maandenlang. Ook met het gaan naar het ziekenhuis is er altijd iemand mee voor ondersteuning. En nu in het ziekenhuis zijn jullie niet dagelijks bij me. Bij enge dingen ( hoor de moedige verpleegkundige) sta ik er alleen voor. Lachwekkend is dit bijna. Alsof de verpleegkundigen op deze afdeling mij niet kunnen ondersteunen. Vast wel, maar niet zo goed als jullie. En ze bidden daar niet voor me neem ik aan en dat doen jullie wel.
Gelukkig heb ik nog 19 dagen om me voortebereiden.
Maar ik denk ook vaak aan psalm 23, heel bekend maar zelfs al heb ik kanker en krijg een moeilijke tijd in het ziekenhuis, de heer is mijn herder en hij zorgt dat me niets ontbreekt. Hoe, dan lees je zelf maar de bijbel.

Morgen weer naar de kerk, spreekt Johan Schep. Relinde kijkt hier naar uit, de vorige keer dat hij sprak vond ze erg leuk en boeiend.

De planning voor de komende week.
Nico gaat gewoon werken. Op Roels school is maandagochtend inloopochtend. Dus geen school maar gezellig bijkletsen met andere kinderen ouders en leraren. Koffie en limonade staat klaar. Relinde gaat mischien ook mee. Even naar haar “oude ” school en leraren kijken.
Relinde gaat dinsdags voor het eerst. Ze heeft al afgesproken met een vriendin om voorin de trein te gaan zitten zodat ze samen kunnen reizen naar school. Er is deze week nog en introduktie programma.
Ik ga dinsdag dus weer even naar het ziekenhuis en verder ben ik gewoon thuis. Donderdag komt mijn gewone hulp weer, gelukkig. En vrijdag komen er collega’s op de koffie. En natuurlijk is volgend weekend fruitcorso en Appelpop in Tiel. Gaan we nog wel een keer de stad in.

De groetjes een fijne zondag
en…. Gods zegen
Ineke