Tjonge wat een dag gisteren., verjaardag en wat geklets

Tjonge wat een dag gisteren. We hadden midden in de nacht een meisje in huis die zich eindelijk eens goed jarig gevoeld heeft. Ze heeft genoten van al die aandacht en kadootjes. Vooral die van de tieners van  de kerk, dat was echt een verrassing voor haar. En ze heeft er van genoten, en wij ook.
En  Anouk ik heb genoten van je gitaarspel en zang. En je dichtkunst is echt geweldig. Roel was er gisteren niet bij toen wij het doorhadden en Jaap nog niet. Dus hij had geen idee hoe het moest maar hij kan nu ook prima dichten. Heerlijk gelachen hierom.

Het is heerlijk om thuis te zijn. Maar mijn conditie is weer minder als voor de opname. In het ziekenhuis lijkt het nog wel wat, maar na en klein klusje zit ik alweer uit te puffen. Beetje ergelijk vind ik dat. Ik wil zo graag gewoon doen.

Het is vandaag precies een jaar na de diagnose. En als ik bedenk hoe slecht het vorig jaar om deze tijd ging en waar ik nu sta. Voel ik me en gezegend mens. En met al de hulp en aandacht van velen hebben we het als gezin aardig goed doorstaan. En we zijn nog steeds samen met God  op weg  naar de overwinning. Voor mijn gevoel ben ik nu beter, maar een beetje beterder is elke dag haalbaar.

Maar aan de andere kant is het ook eng allemaal. Door verschillende medicijnen wordt mijn afweer onderdrukt waardoor ik erg vatbaar ben voor van alles. De wereld en mensen zijn blijkbaar ineens erg vies en gevaarlijk voor mij. En ik ben erg geschrokken van die longontsteking en die omgekeerde afstoting laatst. Vooral hoe snel het slecht ging. Dat was nu niet echt goed voor mijn zelfvertrouwen kan ik zeggen.
Ik wil geen angstig leven gaan leiden, maar ik ben wel beperkt in wat ik doe en wie ik kan ontmoeten. Verstandig zou zijn om de plaatsen waar veel mensen zijn te mijden. Dus niet naar de stad,  geen boodschappen doen, geen onverwachte bezoekjes ( er zou iemand ziek kunnen zijn), geen kerkbezoek(?), niet werken in de tuin, oppassen met kinderen, Roel niet naar school brengen.
 Het goede nieuws hierbij is wel dat die medicijnen weer afgebouwd gaan worden. Hopelijk begint dat over 1 maand, daar kijk ik nu al naar uit.

Een aantal medicijnen veroorzaken bijwerkingen in mijn lijf en daar geven ze me dus weer andere medicijnen tegen. En het typische met medicijnen is dat ik zo gauw geneigd ben om ze te vergeten. Pillen uitdelen dat kan ik wel. Er voor mezelf aandenken is blijkbaar een geheel andere zaak. Typisch hé. Gelukkig denkt Nico er aan.

Met Roel knuffel ik wat af, hij is lekker ontspannen, gaat weer buiten spelen, wil veel stoeien, knutselt wat met Relinde aan een soort caviahuis, kijkt me vaak ontzettend lief aan. Komt tot rust.

Relinde kreeg vandaag haar rapport thuisgestuurt, ben d’r trots op.

En nu een lekker weekje vrij van school voor de kinderen. dus een rustige start voor mij.
Alleen nu wordt Nico weer verkouden dus ga ik maar beneden slapen. De spelbreker. Maar eigenlijk lag ik toch de halve nacht beneden omdat ik niet zo goed slaap en hem niet wil storen.

Maar ik kan we terugkijken op een erg gezellige middag die we gehad hebben met Wigo en Anita die ook bleven eten. Maar ik bedacht me later dat ik de  DVD nu nog niet gezien hebben

Iedereen een fijne gezegende zondag gewenst

Ineke en familie