Weer een dagje ziekenhuis, Weer een dagje ziekenhuis

Weer een dagje ziekenhuis. Eerst voor een MRI scan van de rug. Ik had het er laatst met een collega over hoe eng dat we dit vonden. En dat we dit toch niet zo eng hadden gedacht voordat we er zelf in moesten. En dan te bedenken dat we regelmatig met kinderen zijn meegegaan die dit moesten ondergaan. Ik snap heel goed waarom sommige kinderen dit alleen konden met een licht roesje. Lijkt mij ook veel lekkerder. Maar ja ik ben groot.
Wat wel leuk was dat ik een spiegeltje boven me kreeg waardoor ik Nico kon zien zitten voor die buis waar ik in lag. Hij zat te gapen, maar bleef wakker en zong door. Dat hadden we afgesproken ook al kon ik hem niet horen. Ik zong ook in me zelf.

’s Middags hadden we 2 gesprekken met mijn arts en een gespecialiseerd verpleegkundige. Hierbij waren Pauline en Tom ook aanwezig. We kregen goede uitleg over het hoe en waarom van deze 2e transplantatie.

Dat is dus heel in het kort.
De stamcellen van Pauline heb ik nodig, ze moeten mijn hele beenmerg op den duur overnemen. Dus mijn beenmerg met foute cellen wegwerken.
De lymfocyten worden hier zoveel mogelijk uitgehaald. Hierdoor krijg je minder graft versus host reacties. Dat betekend dat haar cellen mijn lichaam minder aanvallen.
Na enige maanden worden deze lymfocyten weer bij Pauline afgenomen en gedoseerd aan mij gegeven. Tegen die tijd kan ik er beter tegen want haar cellen moeten wel aanvallen. Want ze moeten immers die foute cellen aanvallen. Enige verschijnselen van graft versus host reactie moeten er gewoon komen. Maar op deze manier hebben ze het wel beter in de hand.

Voordat ik Pauline’s cellen krijg geven ze me eerst 4 dagen chemotherapie. Hierbij gaat een deel van mijn beenmerg dood zodat er plek is voor dat van Pauline. De rest van mijn beenmerg is door de chemo ook verzwakt waardoor Pauline’s beenmerg sterker is en het mijne het veld zal ruimen. Nog een ander doel van de chemo is dat het mijn afweer onderdrukt om in gevecht te gaan met haar cellen.

Het beenmerg maakt dus je bloed. Hierin kunnen ze met behulp van DNA onderzoek bepalen hoe de verhouding van Pauline’s bloed en mijn bloed is. Na enige maanden is het de bedoeling dat er alleen Pauline’s bloed aangetoond wordt. Raar idee vind ik dat. Mischien wel handig, als zij ooit een bloedtranfusie nodig heeft kan ze haar eigen bloed krijgen van mij.

Maar eerst moet Pauline nog het een en ander doorstaan voordat het zover is. Een flinke keuring, met bloedprikken, een beenmergpunctie en een aantal gesprekken. Als ze goed gekeurd is dan moet ze in Januari stamcellen gaan kweken met behulp van medicijnen. Hierna worden haar cellen uit het bloed gefilterd, die daarna behandeld worden door het laboratorium. En dezelfde dag of hooguit de volgende dag krijg ik ze dan al.

Wat een dag met gesprekken was dat weer. Nu weer 2 weken vrij. Lekker

De groeten
Ineke