Even thuis, Hier een berichtje van het lijdend of leidend voorwerp

Hier een berichtje van het lijdend of leidend voorwerp, het is maar hoe je het bekijkt. Mocht dus een dagje naar huis. Doordat ik met dat onderzoek meedoe wordt de chemo in 1 dag in plaats van 2 gegeven. Ik wist dat al en had al gevraagd of ik dan niet een dag later opgenomen zou kunnen worden. Nee dat kon niet want ze moesten nog zus en zo ed doen. Nou er was dus niets te doen en nu kon ik dus weer even naar huis. Lekker hoor.
Vanmorgen opgehaald door Marjolein, nadat er nogmaals een foto gemaakt was hoe de lijn nu lag. Bij de 1e foto bleek hij namelijk nog iets te diep te liggen. Ze hebben hem dus weer iets teruggetrokken (gisteravond ook al),

maar dan moet er nogmaals een foto gemaakt worden.
Maar thuis gekomen lekker door mijn Roelemans begroet, daarna moest hij weer naar school.

En wat doe je nu zo’n onverwacht dagje thuis. Koffie drinken, lekker in de luie stoel zitten. Opruimen, vergeten spullen inpakken, beetje kletsen met Nico en de kinderen. Bij de beestjes kijken, eigenlijk gewoon lekker thuis een beetje keutelen. En natuurlijk denken aan morgen is dit weer afgelopen, na de chemo mag ik de kamer niet meer af.

Mijn kamer is een 2 persoonskamer maar omdat ze niet alle bedden open hebben proberen ze niemand naast mij te plannen. Dit komt vooral door de rolstoel, die neemt nogal wat ruimte in om rond mee te rijden in die kamer. Onzin natuurlijk, maar voor 2 personen is het wel een kleine kamer.
Het uitzicht is op een grijs gebouw dat 10 meter verder staat. Het is speciaal voor deze afdeling wel wat opgeleukt. Er zijn wat takken opgeschilderl en wat kleurige vlakken bij de ramen. Verder hangen er allerlei geinige vogelhuisjes. Wat meer naar rechts staat er nog een boom, vanuit bed kan ik de takken en bladeren zien. Ik zie dan ook een stukje lucht.
Op de onderverdieping van dat gebouw is de afarese kamer volgens mij. Daar zie ik mensen werken en liggen op de stoelen.
Op de verdieping tegenover mij zijn er ramen met gordijnen, hierachter lijkt er niets te bewegen. De komende weken moet ik het hiermee doen.
Verder is het stil op de kamer, doordat er een sluis voor de kamer zit dringt er weinig geluid van de afdeling door. De sluis, badkamer en toilet deel ik samen met de man in de kamer naast mij. Nog geen kennisgemaakt.

Maar nu nog thuis en even bij Helen langsgeweest, die maar gelijk mee kwam om macaroni mee te eten die Nico had gekookt. Dit smaakte prima.
Later Relinde naar bed gebracht, weer voor het laatst. Maar lekker weer een poosje zitten kletsen.
Morgenochtend zie ik haar weer en dan zondagavond alweer. Daarna moeten we eens kijken hoe het gaat lopen, ze moeten natuurlijk naar school, hebben huiswerk, gaan sporten enzo. Dat gaat ook allemaal door en dat moet ook. Ik reken er op om ze niet elke dag te zien.

Pauline nog even verrast vanavond, die wist niet dat ik thuis was. Even bijgekletst, dat heb je zo na 1 dag in het ziekenhuis.

Hoe dankbaar je toch kan zijn met zo’n onverwacht kadootje. Nog ee beetje avond met Nico en dan slapen in ons eigen bedje. Ik zal allicht beter slapen dan afgelopen nacht.

De hartelijke groeten vanuit Tiel van Ineke en fam