verliep anders

Vrijdag
tijdens de arsenvisite heb ik gevraagd of ik in het weekend een paar uurtjes met verlof zou kunnen. Niet naar huis maar bijvoorbeeld mijn vader bezoeken. En hoera het mag. Maar in het kader van de veiligheid mogen er maar 2 zuurstofflessen mee. Maar dan ids het toch mogelijk om 3 uurtjes weg te zijn. Heerlijk vooruitzicht.

Nico komt later nog met mijn vader op bezoek, de vaatwasser is aangekocht, staat in de auto en later gaaan ze nog even een kraan en andere benodigdheden kopen. Maar ondertussen hebben ze lekker bij mij op de kamer gegeten.

De hele dag voelde ik me al een beetje anders. Ik moest voor mijn gevoel ook harder mijn best doen met ademhalen. ’s Avonds voelde het helemaal niet goed. Er is iets mis, ik voel me onbehaaglijk en kan er niet de hand op leggen. Alles lijkt goed te gaan. Het werd nog vervelender. Ik voelde de dood dichterbij komen, mijn hoop en levenlust waren weg. Ik ging afscheid nemen van mensen, lieve mensen uit de buitenste kring. Ik voelde me erg verdrietig. Niet bang voor de dood maar verdrietig om afscheid e nemen, en het verdriet dat er is als ik er niet meer zou zijn. Gelukkig kon ik met Nico dit gevoel delen over de telefoon en hier samen voor bidden. Maar toch kwam ik er niet los van.

Zaterdag
Sinds een paar weken belt een vriendin uit onze kerk me elke morgen op om samen de dag te beginnen en we lezen samen in de bijbel. Maar gelukkig blijft het daar niet alleen bij, de dingen waar ik mee zit kan ik ook bespreken. Ik kan wel zeggen dat er wat opgeruimd is inmiddels.

Ik heb gelukkig ook die gevoelens die ik net beschreven heb kunnen vertellen en hierdoor ben ik het gaan zien als een aanval vanuit het rijk der duisternis, de duvel dus. Toen ik tot geloof kwam en wist dat god bestond, wist ik ook dat de tegenstander ook echt bestond. Maar ja, dat hebben we dus opgeruimd maar ik voelde me nog steeds niet lekker.
Nico belde op, we zouden die middag naar zijn broer Anton gaan. Tja….. zouden gaan…..

Ze kwamen de controle’s doen en ik had 38 graden. En ik had het koud, dus hij ging stijgen. Ik ben dus flink ziek geworden die dag. Maar het vervelendste was dat ik steeds meer pijn kreeg in mijn spieren, gewrichten en botten. En niemand weet waarvaan dat kwam. Nico kwam met Janet op bezoek. Ik vond het even niets dat ze er was. Ik had niets te bieden, voelde me vreselijk. Maar ineens wist ik waarom ze er juist bij was, ze kwam bidden en mij ondersteunen en afleiden.
De pijnmedicatie die ik had gekregen deed niets, en de arts van de avonddienst moest eerst alle gegevens nakijken voordat zij wat anders wilde geven.

Hulptroepen
Ik had zo’n pijn en ik wil echt niet lastig zijn maar……het knopje voor de bediening (verpleging) is dan een grote verleiding. Ik probeerde het niet vaker te doen dan 1 keer per kwartier. Maar dat was al te veel. Die dokter hqd nog uren werk. Wat nu????????
Hulp nodig, bellen…. Danielle. Die praat me wel weer een poosje verder. Tja op bevel is dat toch weer moeilijker, maar ze had een alternatief. Voorlezen, ze heeft alle brieven van de Efezen voorgelezen. Duurde een klein uurtje. Hierna heeft ze Monica gebeld en zijn ze nog op bezoek gekomen. Hulptroepen in aantocht. Ik had nog steeds geen andere pijnmedicatie gehad maar de pijn leek wat te verminderen, ook de temperatuur ging zakken. Nadat de troepen naar huis waren gegaan was mijn temperatuur 36.1.
En de pijn was bijna helemaal weg. Voor het laatste beetje kreeg ik een paracetamol.
Wat een dag.

Zondag
Heerlijk geslapen, voor het eerst sinds weken. En springlevend en klaar om de dag te beginnen. De neoral raakt uitgewerkt. Hoop ik.
Na het douchen merk ik dat het toch nog niet helemaal super gaat, mijn benen zijn moe, heupen doen een beetje pijn. Gisteren is de zuurstof steeds hoger gezet en moest ik het masker weer voor. Vandaag probeerde ik het weer met het neusbrilletje maar het lukte niet. Misschien morgen.
Nico ging vanmiddag bij mijn vader die vaatwasser installeren en had eerst Roel bij mij gebracht. En omdat het infuus werd losgekoppeld en er geen reden was dat ik niet naar buiten mocht, hebben wij saampjes heerlijk gewandeld. Daar de fles gewisseld moest worden hadden we een tussenstop op de kinderafdeling. Maar daar bleek eigenlijk dat Roel meer ervaring hiermee had dan mijn collega. We zaten net weer heerlijk in het zonnetje uit te rekenen hoelang we nog weg konden blijven toen Nico arriveerde.
Rustige avond gehad en een fijne dag.

Ik weet God zorgd voor mij, hoe ik mij voel.

Gods zegen

Doeiiiiiii Ineke